نوشتن بعضي يادداشت ها ممكنه بعضي ها رو ناراحت كنه و اين يكي از اونها ست. حداقل شخص خودمو ناراحت مي كنه و اگر كس ديگه اي نوشته بود حسابي بهش مي توپيدم و انتقاد مي كردم. 

مي خوام راجع به يه انقراض فرهنگي صحبت كنم. فرهنگي كه به مهمان نوازي و رفعت و حمايت و پشت هم بودن معروف بود. فرهنگي كه مي گفت ميازار حتي موري كه دانه كش است. كه جان دارد و جان شيرين خوش است. اين فرهنگ روزي شروع به سمت انقراض كرد كه جان ارزش اخلاقي خودشو از دست داد. به قول اين شاعر كه مي گه بس كه زندگي نكرديم ترسي از مردن نداريم. مردن اتفاق بسيار ساده اي شده و من نمي دونم چرا. بعضي ها مي گن شايد چون هر سال ١٢ تا امام داريم كه ميميرن ولي هيچي نميشه اونقدر كه ساله ديگه همون موقع دوباره ميميرن. مي شه حدس زد وقتي از شرايط موجود راضي نباشي و راهي براي تغيير نداشته باشي و اون شرايط اونقدر غير انساني باشه كه امكان تطابق نباشي مجبور مي شي به خودت وعده يك سرزمين موعود بدي كه بعد از زندگي رغت بار اين دنيا بخاطر تمام سختي هايي كه تحمل كردي بري به بهشت و اونجا هر چيزي كه ارزوشو داشتي بهت ميدن. خوب هر عقل عاقلي مرگ رو به زندگي ترجيح ميده تا جايي كه براي ديدن كشته شدن بچه ١٧ ساله اي ١٥٠٠٠ نفر براي بازديد ساعت ٥ صبح جمع مي شوند!!!!!!!

كشور من شايد فقط يك كشتي نوح مي خواهد!!!!!